این ماده از قانون مدنی میگوید احکامی که در بالاتر (متنهای پیشین) ذکر شده، در پنج حالت زیر اجرا نمیشود. خود این ماده آن احکام را توضیح نمیدهد و فقط به آنها ارجاع میدهد.
حالتها: ۱) وقتی شهادت برای تقویت یا کامل کردن دلیل است؛ مثلاً اصل دعوا دلیل دارد ولی مقدار یا مبلغ معلوم نیست و شهادت برای تعیین مقدار یا مبلغ آورده میشود. ۲) وقتی گرفتن سند به دلیل حادثه ممکن نیست؛ مثل آتشسوزی، سیل، زلزله و غرق کشتی، در جایی که کسی مال خود را به دیگری سپرده و در آن زمان گرفتن سند برای صاحب مال ممکن نیست. ۳) تعهداتی که معمولاً برای آنها سند گرفته نمیشود؛ مثل اموالی که در مهمانخانهها، قهوهخانهها، کاروانسراها و نمایشگاهها میسپارند، حقالزحمه اطباء و قابله، و انجام تعهداتی مثل کارهای مقاطعهای، حتی اگر اصل تعهد در سند باشد. ۴) اگر سند به خاطر حوادث غیرمنتظره گم یا تلف شده باشد. ۵) در موارد ضمان قهری (مسئولیتهایی که از قرارداد ناشی نمیشود) و امور دیگری که داخل در عقود و ایقاعات نباشد.