این ماده یک قاعدهٔ کوتاه و کلی میگوید: آنچه در یک سند نوشته شده (مفاد سند)، تنها زمانی معتبر است که مخالف قوانین نباشد.
یعنی صرف اینکه چیزی در یک سند آمده باشد، بهخودیخود ارزش و اعتبار ندارد؛ اگر محتوای آن با قوانین جاری در تضاد باشد، بر اساس همین متن معتبر نیست.
نکته: این متن بسیار کوتاه است و مشخص نمیکند منظور از «قوانین» دقیقاً چیست، یا اگر فقط بخشی از سند مخالف قانون باشد سرنوشت بقیهٔ سند چه میشود. همچنین معلوم نمیکند که این ماده به مواد دیگر ارجاع میدهد یا نه. در این متن چیزی جز همین حکم کلی وجود ندارد.