این ماده دربارهٔ کسی است که به قیم نیاز دارد (مثلاً فردی که به دلیل سن کم یا وضعیت خاص، خودش نمیتواند امور خود را اداره کند). بر اساس این ماده، اگر هیچیک از پدر و مادر او نباشند یا معلوم نباشد کجا هستند و چه وضعی دارند، وظیفهای که در مادهٔ قبل گفته شده به عهده نزدیکترین خویشاوندانی است که همراه با این شخص در یک جا زندگی میکنند.
دو شرط در این ماده دیده میشود: اول اینکه پدر و مادر در دسترس نباشند یا اطلاعی از آنها نباشد؛ دوم اینکه خویشاوند، هم نزدیکترین خویشاوند باشد و هم با شخص محتاج به قیم در یک محل زندگی کند.
این ماده به «ماده قبل» ارجاع داده است؛ اما در همین متن مشخص نشده که آن ماده چه تکلیفی را تعیین کرده است. همچنین این متن فهرست دقیقی از اینکه چه کسانی «اقربا» شمرده میشوند یا «نزدیکترین» چگونه مشخص میشود ارائه نکرده و در این بخش مبهم است.