این ماده دو نکته را میگوید. اول اینکه طلاق باید «منجز» باشد؛ یعنی وقتی طلاق انجام میشود، همان لحظه اثر داشته باشد و معلق به آینده یا به رویدادی نباشد. دوم اینکه اگر طلاق به یک شرط (اتفاق یا کار مشخصی در آینده) وابسته شود، آن طلاق باطل است.
به زبان ساده، نمیتوان گفت «تو را طلاق دادم به شرط آنکه فلان کار را بکنی» یا «طلاقت را معلق کردم به اینکه تا یک سال دیگر فلان اتفاق بیفتد». طلاق باید بدون اینگونه تعلیق و شرطگذاری باشد.