این ماده دربارهٔ دیواری است که بین دو ملک قرار دارد و معلوم نیست مالکش کیست. اگر نشانهها و قرینههایی که مالکیت اختصاصی یک طرف را نشان میدهد فقط در سمت یکی از دو طرف وجود داشته باشد، کل آن دیوار متعلق به صاحب همان طرف دانسته میشود.
اما این حکم قطعی و همیشگی نیست؛ اگر طرف دیگر بتواند خلاف آن را ثابت کند، دیگر این نتیجه برقرار نمیماند. منظور از «قرائن اختصاصی» در این متن، نشانههایی است که اختصاص دیوار به یک طرف را میرساند، ولی خودِ متن مصداقهای آن را نام نمیبرد و روشن نمیکند چه چیزهایی قرینه اختصاصی شمرده میشود.