این ماده خودش یک حکم مستقل و تازهای تعیین نمیکند؛ فقط میگوید اگر اجرای حکمی که در «ماده قبل» آمده ممکن نباشد، باید مطابق «ماده ۱۱۲۹» رفتار شود. یعنی این ماده یک پل ارتباطی بین دو مادهٔ دیگر است و جزئیات موضوع، شرطها و نحوهٔ رفتار در همان دو مادهٔ دیگر بیان شده است.
متن این ماده مشخص نمیکند که آن «حکم مذکور در ماده قبل» چیست، چه زمانی اجرای آن «ممکن نیست»، و ماده ۱۱۲۹ چه مقرراتی دارد. بنابراین از روی همین ماده بهتنهایی نمیتوان گفت در عمل چه اتفاقی میافتد؛ فقط میتوان گفت ارجاع به آن دو ماده داده شده است.
همچنین این ماده هیچ مبلغ، مدت، مجازات یا شرط خاصی را خودش تعیین نکرده و دربارهٔ اعتبار، اصلاح یا نسخ آن هم در همین متن چیزی گفته نشده است.