این ماده درباره حالتی است که در عقد نکاح، مهری به نام «مهرالمسمی» (یعنی مهری که در خودِ عقد تعیین و ذکر میشود) مشخص شده باشد، اما آن مهر یکی از سه اشکال زیر را داشته باشد.
اشکال اول: مهر معلوم و مشخص نباشد (مجهول باشد). اشکال دوم: مهر مالیت و ارزش مالی نداشته باشد. در این دو حالت، زن مستحق «مهرالمثل» میشود؛ یعنی مهری که متن این ماده فقط نام آن را آورده و توضیحی دربارهٔ مقدار و نحوهٔ تعیین آن نداده است.
اشکال سوم: مهر، مالِ شخص دیگری باشد (ملک غیر باشد). در این حالت زن مستحق مثل یا قیمت آن مال است، مگر اینکه صاحب آن مال اجازه بدهد. متن ماده در اینجا توضیح نمیدهد که این اجازه چگونه و در چه زمانی داده میشود.