این ماده یک حکم دربارهٔ مهریه در حالتی است که طلاق پیش از نزدیکی (رابطهٔ زناشویی) انجام شود. طبق این متن، اگر شوهر قبل از نزدیکی زن خود را طلاق دهد، زن مستحق نصف مهریه است.
حالت دیگری هم در همین ماده گفته شده: اگر شوهر بیش از نصف مهریه را از قبل پرداخته باشد، میتواند مقدار اضافه بر نصف را پس بگیرد. این پسگیری میتواند به شکل همان مال (عیناً)، یا چیزی معادل آن (مثلاً)، یا با پرداخت قیمت و ارزش آن (قیمتاً) باشد.