این ماده درباره مهریهای است که «عین معین» باشد؛ یعنی مهریه یک مال مشخص و معین باشد، نه یک تعهد کلی. طبق این متن، اگر معلوم شود این مال پیش از عقد معیوب بوده، یا پس از عقد و پیش از تحویل دادن معیوب شده، یا پس از عقد و پیش از تحویل تلف شده باشد، شوهر ضامن عیب و تلف است.
به زبان ساده، در این سه حالت شوهر در برابر عیب یا از بین رفتن مال مهریه مسئول شناخته میشود. این ماده مقدار یا شکل جبران را مشخص نکرده و فقط حکم به ضمانت کرده است.