این ماده میگوید: قولوقرار ازدواج بهخودیخود رابطهٔ زناشویی (زوجیت) به وجود نمیآورد. حتی اگر تمام یا بخشی از مهریهای که دو طرف برای زمان ازدواج تعیین کردهاند، پرداخت شده باشد، باز هم این وعده، آنها را زن و شوهر نمیکند.
نتیجهٔ این حکم آن است که تا وقتی عقد نکاح خوانده نشده، هر یک از زن و مرد میتواند از ازدواج منصرف شود. طرف دیگر هم نمیتواند او را به هر شکلی مجبور به ازدواج کند و فقط به دلیل این که طرف مقابل از وصلت صرفنظر کرده، نمیتواند از او خسارت بخواهد.
این متن تبصرهای ندارد. همچنین توجه کنید که این ماده به این پرسش پاسخ نمیدهد که پول پرداختی (مهریه) در صورت انصراف چه سرنوشتی پیدا میکند؛ در این متن دربارهٔ آن چیزی گفته نشده است.