ماده ۶ میگوید چه کسانی را میتوان به عنوان سردفتر دفترخانه اسناد رسمی تعیین کرد. این افراد در هفت گروه آمدهاند: ۱) دارنده لیسانس حقوق در رشته قضائی یا منقول از دانشکده الهیات یا دانشکده سابق معقول و منقول؛ ۲) کسانی که دو سال سابقه خدمات قضائی یا وکالت پایه یک دادگستری دارند؛ ۳) سایر لیسانسیهها با شرط داشتن سه سال سابقه دفتریاری؛ ۴) کسانی که از مراجع مسلم تصدیق اجتهاد دارند، طبق آییننامهای که به تصویب وزارت دادگستری میرسد؛ ۵) دفتریارانی که گواهی قبولی امتحان مخصوص سردفتری و دفتریاری موضوع شق سوم ماده ۱۰ قانون دفتر اسناد رسمی مصوب ۱۳۱۶ را دارند و پنج سال سابقه دفتریاری داشته باشند؛ ۶) دفتریارانی که دیپلم کامل متوسطه دارند و هفت سال سابقه دفتریاری اول داشته باشند؛ ۷) دفتریاران اولی که در تاریخ تصویب این قانون شاغل بودهاند و ۱۵ سال سابقه دفتریاری، اعم از متناوب و مستمر، دارند.
تبصره ۱ میگوید متصدیان دفاتر اسناد رسمی که تا تاریخ اجرای این قانون با رعایت مقررات قانون دفاتر اسناد رسمی مصوب ۱۳۱۶ درجهبندی شدهاند، همچنان صلاحیتشان برای تنظیم و ثبت اسناد رسمی محدود به حدودی است که در آخرین اجازهنامهشان ابلاغ شده است. تبصره ۲ مقرر میدارد پس از تصویب این قانون، سازمان ثبت اسناد و املاک کشور وضع سردفترانی را که بر اساس قانون ۱۳۱۶ منحصراً در حد قانونی درجات دوم و سوم انجام وظیفه میکنند با مقررات این قانون تطبیق دهد، طبق آییننامهای که به تصویب وزارت دادگستری میرسد. تبصره ۳ نیز درباره تربیت کادر علمی و فنی برای سازمان ثبت اسناد و املاک کشور و دفتر اسناد رسمی است و میگوید وزارت علوم و آموزش عالی با جلب نظر وزارت دادگستری و طبق آییننامهای که تدوین و تصویب میشود، از راه تشکیل کلاسهای مخصوص یا تأسیس رشتهای خاص در دانشکدهها یا گنجاندن این فنون در برنامههای تحصیلی آموزشگاههای عالی اقدام میکند؛ فارغالتحصیلان این رشته بر سایر داوطلبان سردفتری و دفتریاری حق تقدم دارند.
متن درباره معنای دقیق برخی عبارتها مانند «دفتریاری اول» یا «رشته قضائی» توضیح بیشتری نمیدهد و برای فهم کامل آنها باید به متنهای دیگر مراجعه کرد.