بر اساس این ماده، دادگاه در شش حالت نسبت به ابطال گواهینامه اختراع اقدام میکند: ۱) گواهینامه برای یکی از موارد مذکور در ماده (۴) این قانون صادر شده باشد؛ ۲) ثابت شود شرایط ماهوی اختراع در زمان تسلیم اظهارنامه وجود نداشته است؛ ۳) افشای موثر مطابق ماده (۱۷) انجام نشده باشد؛ ۴) گواهینامه به شخصی داده شده باشد که مستحق دریافت آن نبوده است؛ ۵) چهار سال از تاریخ تسلیم اظهارنامه اختراع یا سه سال از تاریخ ثبت اختراع، هرکدام که طولانیتر باشد، گذشته و دارنده گواهینامه بدون عذر موجه اقدام موثری برای ساخت یا استفاده از آن در ایران انجام نداده باشد؛ ۶) دامنه حمایت از طریق تغییر غیرموجه گواهینامه اختراع توسعه یافته باشد. متن به ماده (۴) و ماده (۱۷) ارجاع داده، ولی محتوای آن دو ماده در همین متن نیامده است.
تبصرهها اضافه میکنند که در مورد منابع و اجزای ژنی (ژنتیکی) و زیستی قابل ثبت، ارائه اطلاعات غیرواقعی درباره مبدا جغرافیایی یا محل نگهداری یا نحوه دسترسی به منبع ژنی استفادهشده، و همچنین عدم رعایت قوانین و مقررات مربوط به نحوه دسترسی به منابع ژنی، هم از موجبات ابطال گواهینامه اختراع است. هر شخصی میتواند ابطال گواهینامه اختراع یا ابطال یک ادعا یا بخشی از ادعاهای مربوط را از مرجع صالح قضایی درخواست کند. اثر ابطال از تاریخ تسلیم اظهارنامه است، مگر ابطال به دلیل بند (۵) که اثر آن از تاریخ صدور حکم قطعی است. در مورد بند (۶) نیز دادگاه فقط آن بخش از گواهینامه را که از تغییر غیرموجه ناشی شده باطل میکند و اثر ابطال از تاریخ تغییر است.
در این متن معنای دقیق عبارتهایی مثل «اقدام موثر» یا «عذر موجه» توضیح داده نشده و در این حد مبهم است.