این ماده میگوید صاحب یک اختراع ثبتشده میتواند با فرستادن یک «اعراضنامه» (یعنی اعلام کتبی انصراف) به مرجع ثبت، از حقوق خودش نسبت به آن اختراع بگذرد. این انصراف میتواند کامل باشد یا فقط بخشی از اختراع را در بر بگیرد؛ یعنی میتواند مربوط به کل گواهینامه اختراع باشد یا فقط یکی چند ادعا از آن. اثر این انصراف از زمانی است که درخواست به مرجع ثبت داده میشود.
چهار تبصره هم برای این ماده آمده است: اول اینکه این انصراف فقط وقتی ممکن است که حقوق مربوطه از سوی مراجع قضایی توقیف نشده و متعلق حق شخص دیگری نباشد. دوم اینکه در مورد موضوع بند (۴) ماده (۳۹) این قانون، دارنده پروانه بهرهبرداری اجباری از اختراع مؤخر نمیتواند بدون اجازه دارنده گواهینامه اختراع مقدم انصراف بدهد و در این حالت اعلام انصراف باید کتبی و همراه با رضایت ذینفع به مرجع ثبت داده شود (این تبصره فقط به بند ۴ ماده ۳۹ ارجاع میدهد و محتوای آن ماده در این متن نیامده است). سوم اینکه مرجع ثبت این درخواست را به ذینفعان اطلاع میدهد و پس از دریافت هزینه مربوط، آن را منتشر میکند. چهارم اینکه انصراف مالک، مانع طرح یا ادامه رسیدگی به دعوای ابطال گواهینامه اختراع نمیشود.