هر اظهارنامه (درخواست ثبت اختراع) باید فقط به یک اختراع مربوط باشد، یا به گروهی از اختراعات که با هم مرتبطاند و روی هم یک اختراع کلی را میسازند. تا زمانی که اظهارنامه تأیید نشده، متقاضی میتواند اظهارنامه اصلی را به دو یا چند اظهارنامه تقسیم کند. این اظهارنامههای تقسیمی باید همان شرایط اظهارنامه اصلی را داشته باشند، از جمله تاریخ تقاضای اولیه و در موارد لازم حق تقدم آن.
مرجع ثبت باید پس از بررسی شکلی و پیش از بررسی ماهوی، «واحد بودن اختراع» را بررسی کند. اگر تشخیص دهد اختراع واحد نیست، باید کتباً همراه با دلایل به متقاضی اطلاع دهد تا اظهارنامه را به یک اختراع محدود کند. متقاضی میتواند ظرف یکماه دلایل و توضیحات خود را در اعتراض به این نظر اعلام کند. اگر مرجع ثبت نظر متقاضی را وارد نداند، بر اساس دستهادعاهای مجزای موضوع تبصره (۲) یکی از اختراعات را به انتخاب متقاضی بررسی میکند. اگر متقاضی در آن مهلت پاسخ ندهد یا انتخابش را بیان نکند، فقط اختراع نخست بررسی میشود.
متقاضی میتواند سایر اختراع یا اختراعات مشتقشده از اظهارنامه اولیه را در قالب اظهارنامههای جدید با تاریخ حق تقدم اختراع اولیه تسلیم کند، مشروط بر اینکه در اظهارنامه جدید همان متن توصیفنامه اولیه ذکر شود. در اظهارنامه جدید میتوان نام مخترعانی را که در آن بخش از اختراع نقش نداشتهاند حذف کرد. طبق تبصره ۱، ذکر نشدن ارتباط اجزا در اختراع کلی موجب بیاعتباری گواهینامه مربوط نمیشود. طبق تبصره ۲، متقاضی مکلف است ادعاهای خود را مرتب، دستهبندیشده و از یکدیگر مجزا ارائه کند؛ اگر اظهارنامه هم ادعاهای فرایند و هم فراورده داشته باشد، این دو دسته باید از هم تفکیک شوند و هیچ وابستگی بین آنها نباشد. همین حکم درباره ادعاهای مربوط به فرایند تولید محصول و فرایند استفاده از آن نیز جاری است و شیوه دستهبندی ادعاها در آییننامه اجرایی این قانون مشخص میشود.