این ماده دربارهٔ حالتی است که صاحب یک علامت تجاری به شخص دیگری اجازه میدهد از آن علامت استفاده کند (مجوز بهرهبرداری بدهد). بر اساس این متن، در چنین حالتی خودِ صاحب علامت در برابر مصرفکنندگان و اشخاص ثالث، مسئول کارهایی است که دارندهٔ مجوز در جریان استفاده از علامت انجام میدهد؛ از جمله از این جهت که باید کیفیت کالا یا خدمات او را نظارت (کنترل) کند.
اما این مسئولیت مطلق نیست. اگر صاحب علامت بتواند ثابت کند که بهطور مؤثر و کافی بر کیفیت کالاها یا خدمات دارندهٔ مجوز نظارت داشته است، دیگر در این چارچوب مسئول شناخته نمیشود.
نکتهٔ قابل توجه این است که متن، معیار دقیق «نظارت مؤثر و کافی» را روشن نکرده و مشخص نکرده این اثبات در چه مرجعی و با چه نوع دلایلی انجام میشود؛ این بخش در همین متن مبهم است.