این ماده میگوید اگر علامتی در ایران به ثبت رسیده باشد، هیچکس جز خودِ مالک علامت نمیتواند از آن استفاده کند، مگر اینکه مالک علامت با این استفاده موافقت کرده باشد.
به زبان ساده، ثبت علامت برای مالک آن یک حق ایجاد میکند و استفادهٔ دیگران از آن علامت، وابسته به اجازهٔ مالک است.
این متن فقط همین حکم کلی را بیان میکند و دربارهٔ شکل موافقت (مثلاً کتبی یا شفاهی)، شرایط آن، یا نتیجهٔ استفادهٔ بدون موافقت چیزی نگفته است؛ بنابراین در این موارد متن ساکت و مبهم است.