این ماده میگوید وقتی کسی فوت میکند، ثبت واقعهٔ وفات باید بر اساس تأیید پزشک انجام شود. اگر در محل پزشک نباشد، حضور دو نفر شاهد که گواهی کنند کافی است.
برای نوزادی که مرده به دنیا میآید یا بلافاصله پس از تولد میمیرد، قاعده کمی متفاوت است: اگر در محل پزشک باشد، تأیید او لازم است؛ و اگر پزشک نباشد، گواهی دو نفر شاهد کافی است.
همچنین پزشکی که خبر فوت به او اطلاع داده میشود، وظیفه دارد جسد را معاینه کند و تأییدیه یا نظر خود را صادر کند. اگر امکان تشخیص علت فوت وجود داشته باشد باید آن را تأیید کند، و در هر حال باید یک نسخه از تأییدیه یا نظر خود را در مهلت مقرر به ثبت احوال محل بفرستد.