این ماده میگوید چه کسانی مسئول اعلام تولد یک نوزاد و امضای دفتر ثبت وقایع هستند و این مسئولیت به ترتیب اولویت بین آنها تقسیم شده است: ابتدا پدر یا جد پدری؛ سپس مادر، اما فقط در صورتی که پدر غایب باشد و در اولین زمانی که خودش توان انجام این کار را داشته باشد؛ پس از آن وصی، قیّم یا امین طفل؛ سپس کسانی که قانوناً مسئول نگهداری طفل هستند؛ بعد متصدی یا نماینده موسسهای که طفل به آن سپرده شده؛ و در آخر خودِ صاحب واقعه (یعنی فردی که تولد مربوط به اوست) در صورتی که سنش ۱۸ سال تمام یا بیشتر باشد.
در این متن اشاره شده که بند سوم این فهرست به موجب ماده ۷ قانون اصلاحی ۱۳۷۳/۱۰/۱۸ حذف شده است؛ متن همان ماده را در اختیار نداریم و فقط میدانیم این ماده به آن ارجاع و حذف بند را به آن نسبت داده است.
تبصرهٔ ماده به حالت خاصی میپردازد: اگر ازدواج پدر و مادر طفل به ثبت نرسیده باشد، اعلام ولادت و امضای اسناد بهطور مشترک بر عهدهٔ پدر و مادر است. اگر توافق و همراهی پدر و مادر ممکن نباشد، سند طفل با اعلام همان یکی از والدین که مراجعه میکند تنظیم میشود، اما نام کوچک والد غایب در آن قید میگردد. همچنین در همین حالت، اگر مادر اعلامکننده باشد، نام خانوادگی مادر به طفل داده میشود.