بر اساس ماده ۷۶، بیمهشدههای این قانون اگر دو شرط را با هم داشته باشند میتوانند حق استفاده از مستمری بازنشستگی داشته باشند: نخست اینکه پیش از تاریخ تقاضای بازنشستگی دستکم ده سال حق بیمه مقرر را پرداخته باشند، و دوم اینکه سن مرد به ۶۰ سال تمام و سن زن به ۵۵ سال تمام رسیده باشد.
متن چند حالت خاص را هم پیشبینی کرده است. در تبصره ۱، کسی که ۳۰ سال تمام کار کرده و حق بیمه این مدت را پرداخته باشد، با ۵۰ سال سن برای مرد و ۴۵ سال برای زن میتواند تقاضای بازنشستگی کند. در تبصره ۳، داشتن ۳۵ سال تمام سابقه پرداخت حق بیمه کافی است و شرط سنی در نظر گرفته نمیشود. در تبصره ۴ نیز برای زنان کارگر با ۲۰ سال سابقه کار و ۴۲ سال سن، به شرط پرداخت حق بیمه با ۲۰ روز حقوق، امکان بازنشستگی پیشبینی شده است.
تبصره ۲ به کارهای سخت و زیانآور میپردازد. بخش «الف» این کارها را تعریف میکند (کارهایی که عوامل فیزیکی، شیمیایی، مکانیکی و بیولوژیکی محیط کار غیراستاندارد است و تنش بالاتر از ظرفیت طبیعی ایجاد میکند) و برای کارفرمایان وظایفی میگذارد، از جمله ایمنسازی محیط کار ظرف دو سال و انجام معاینات پزشکی پیش از ارجاع کار و معاینات دورهای دستکم سالی یک بار. بخش «ب» حمایتها را بیان میکند: اشتغال دستکم ۲۰ سال متوالی یا ۲۵ سال متناوب در این کارها همراه با پرداخت حق بیمه، حق تقاضای بازنشستگی میدهد و هر سال سابقه در این کارها یک و نیم سال حساب میشود؛ همچنین فرسایش جسمی و روحی با تأیید کمیسیونهای پزشکی، افزایش تدریجی حداقل سابقه تا بیست سال، افزودن ۴٪ به نرخ حق بیمه و تعیین جزئیات با آییننامه ظرف چهار ماه مطرح شده است. این تبصره در جاهایی به ماده ۹۰ و ماده ۹۱ قانون تأمین اجتماعی و به قانون کار ارجاع داده است، اما محتوای آن مواد در همین متن نیامده.