این ماده درباره مدت و میزان «غرامت دستمزد» در ایام بیماری یا حادثه است. بر اساس بند ۱، اگر بیمهشده بر اثر حادثه یا بیماری حرفهای به تشخیص سازمان تامین خدمات درمانی قادر به کار نباشد، غرامت از اولین روز پرداخت میشود. اما اگر عدم اشتغال به کار و معالجه به سبب بیماری باشد و بیمار در بیمارستان بستری نشود، غرامت از روز چهارم پرداخت میشود. بند ۲ میگوید پرداخت تا زمانی ادامه دارد که بیمهشده به تشخیص سازمان تأمین خدمات درمانی قادر به کار نباشد و طبق مقررات این قانون از کار افتاده شناخته نشده باشد.
میزان غرامت در بندهای ۳ و ۴ آمده است: اگر بیمهشده همسر یا فرزند یا پدر یا مادر تحت تکفل داشته باشد، سه چهارم آخرین مزد یا حقوق روزانه او پرداخت میشود. اگر چنین افراد تحت تکفلی نداشته باشد، دو سوم آخرین مزد یا حقوق روزانه است؛ ولی اگر به هزینه سازمان تأمین خدمات درمانی بستری شود، یک دوم آخرین مزد یا حقوق روزانه خواهد بود. بند ۵ هم درباره اعزام به شهرستان دیگر برای درمان سرپایی است: علاوه بر غرامت دستمزد متعلق، معادل صد درصد غرامت دستمزد روزانه بابت هزینه هر روز اقامت پرداخت میشود، و اگر به تشخیص پزشک معالج بیمار نیاز به همراه داشته باشد، علاوه بر مخارج سفر، معادل پنجاه درصد حقوق یا دستمزد بیمهشده نیز به همراه بیمار پرداخت میشود.