این متن مربوط به قانونی است که به دولت جمهوری اسلامی ایران اجازه میدهد به «کنوانسیون مواد روانگردان» مصوب ۱۹۷۱ میلادی (برابر با ۱۳۴۹ شمسی) بپیوندد و اسناد مربوط را تسلیم کند. این کار در اصطلاح «الحاق» نامیده میشود؛ یعنی ایران رسماً عضو این کنوانسیون بینالمللی میشود.
طبق متن، این کنوانسیون شامل یک مقدمه، ۳۳ ماده و ۱ ضمیمه است. در تبصرهٔ همین قانون آمده که رعایت «اصل ۱۳۹ قانون اساسی» دربارهٔ بندهای ماده (۳۱) این قانون الزامی است. متن توضیح نمیدهد که اصل ۱۳۹ یا ماده ۳۱ چه میگویند و فقط به آنها ارجاع داده است.
بخش بعدی متن، خودِ کنوانسیون است: مقدمه که هدفهایی مثل سلامت بشر، جلوگیری از مصرف نابهجا و قاچاق مواد روانگردان و ضرورت دسترسی به این مواد برای مقاصد پزشکی و علمی را بیان میکند؛ سپس ماده (۱) دربارهٔ تعاریف اصطلاحاتی مانند «شورا»، «کمیسیون»، «هیئت»، «دبیر کل»، «مواد روانگردان»، «ترکیب»، «فهرست شماره ۱ تا ۴»، «ورود و صدور»، «ساخت»، «قاچاق» و «منطقه»؛ ماده (۲) دربارهٔ دامنهٔ نظارت و روند افزودن، جابهجا کردن یا حذف یک ماده از فهرستها (با نقش سازمان بهداشت جهانی، کمیسیون و شورا و مهلتهایی مثل ۱۸۰ و ۹۰ روز)؛ و ماده (۳) دربارهٔ مقررات ویژهٔ نظارت بر «ترکیبات».
در انتهای متن نوشته شده ادامهٔ متن به دلیل طول حذف شده است، پس این توضیح فقط بر پایهٔ همین بخش موجود است.