این متن یک «ماده واحده» است که از تاریخ تصویب آن، برای محاکم عمومی، انقلاب و نظامی، دادسراها و ضابطان قوه قضائیه وظایفی تعیین میکند. هدف آن این است که کشف و تعقیب جرم، تحقیقات، قرار تأمین و بازداشت موقت فقط بر پایه قانون و با حکم یا دستور قضایی مشخص انجام شود و از سلایق شخصی، سوءاستفاده از قدرت، خشونت و بازداشت اضافی پرهیز شود.
متن به حقوق متهمان و افراد در مظان اتهام توجه دارد؛ از جمله اصل برائت، حق دفاع، فراهم کردن فرصت وکیل و کارشناس، منع شکنجه و گرفتن اقرار از این راه، منع آزار و تحقیر، ممنوعیت پوشاندن صورت بازجو یا بردن متهم به اماکن نامعلوم، و رعایت اخلاق اسلامی در برخورد با مردم.
همچنین بر نظارت بر بازداشتگاهها و تعیین تکلیف اموال ضبطی و توقیفی تأکید شده است. در پایان، رئیس قوه قضائیه موظف شده هیأتی برای نظارت بر اجرای این موارد تعیین کند و دستگاههای مرتبط موظف به همکاری با آن هستند.
این متن دربارهٔ مجازات دقیق متخلفان چیزی تعیین نکرده و آن را به «قوانین موضوعه» ارجاع داده است. برخی عبارتهای آن کلی است و جزئیات بیشتری در خود این متن نیامده.