این متن دربارهٔ رعایت احوال شخصیه، حقوق ارثیه و وصیت ایرانیان غیرشیعه است که مذهبشان به رسمیت شناخته شده باشد. بر اساس این متن، محاکم باید قواعد و عادات مسلّم و رایج در مذهب آنان را رعایت کنند؛ البته این رعایت در مواردی که مقررات قانون دربارهٔ انتظامات عمومی وجود دارد، انجام نمیشود.
برای نکاح و طلاق، مذهب شوهر معیار است. برای ارث و وصیت، مذهب متوفی معیار است. برای فرزندخواندگی، مذهب پدرخوانده یا مادرخوانده معیار است.
متن اشاره میکند که این قانون بر اساس قانون ۴ تیر ۱۳۱۲ و با تصویب کمیسیون قوانین عدلیه مجلس شورای ملی در ۳۱ تیر ۱۳۱۲ قابل اجرا شده است.
متن مشخص نمیکند کدام مذهبها «به رسمیت شناخته شده» محسوب میشوند و این بخش در همین متن مبهم است.