این ماده دربارهٔ حالتی است که در جریان اجرا، مال یا طلبی از متعهد نزد شخص ثالثی بازداشت میشود. اگر آن شخص ثالث منکر وجود آن مال یا طلب نزد خود شود و در مهلتی که در مادهٔ فوق گفته شده بعد از ابلاغ بازداشتنامه اطلاع بدهد، عملیات اجرائی نسبت به خود او متوقف میشود.
در این صورت متعهدله (طلبکار) میتواند برای اثبات وجود وجه، مال یا طلب نزد شخص ثالثی که منکر است به دادگاه صالح مراجعه کند، یا از اموال دیگر متعهد طلب خود را بگیرد.
تبصره میگوید اگر وجود مال یا طلب نزد شخص ثالث به موجب سند رسمی روشن و محرز باشد، فقط انکار شخص ثالث مانع ادامهٔ تعقیب عملیات اجرائی نسبت به او نمیشود. همچنین مدت اعلام انکار در خود این ماده مشخص نشده و به مادهٔ فوق ارجاع داده شده است.