این ماده میگوید وقتی طلبکاری که طلبش با وثیقه (وثیقه در این متن توضیح داده نشده، اما معمولاً یعنی مالی که بهعنوان تضمین پرداخت دین گذاشته شده) پشتیبانی شده میخواهد از دفترخانه اجرائیه بگیرد، باید در تقاضانامهاش چهار چیز را بنویسد: ۱) اندازهٔ اصل طلب، ۲) اندازهٔ سود، ۳) حق بیمهای که خودش بر اساس شرطی که در سند آمده پرداخت کرده باشد، ۴) اندازهٔ خسارت تأخیر تأدیه تا روز درخواست اجرائیه و از آن تاریخ به بعد هم طبق مقررات مربوطه.
تبصرهٔ این ماده میگوید محاسبهٔ سود و خسارت تأخیر تأدیه میان دو طرفِ تعهد — یعنی کسی که متعهد به پرداخت است و کسی که طلب او را دارد — در مورد بانکها و مراجعی که قانوناً حق دریافت این مبالغ را دارند، تا تاریخ صدور اجرائیه انجام میشود و بعد از آن، این کار به عهدهٔ اداره ثبت مربوطه است.
این ماده محلِ سکوت دارد: اینکه «مقررات مربوطه» چه قواعدی است توضیح نداده، و اینکه خسارت تأخیر چطور حساب میشود هم در همین متن روشن نشده است.