این ماده دربارهٔ دو حالت از اجرای اجرائیه است: یکی وقتی که اجرائیه برای تحویل دادن یک مال منقول (مالی که قابل جابهجایی است، مثل خودرو یا فرش) صادر شده باشد. در این حالت اگر متعهد (کسی که باید مال را تحویل دهد) تا ده روز پس از ابلاغ، مال را تحویل ندهد، مأمور اجرا خودش آن مال و منافع آن را به متعهدله (کسی که به نفع او اجرائیه صادر شده) تحویل میدهد و رسید میگیرد. اما اگر مال در تصرف شخص دیگری باشد و آن شخص نسبت به خود مال یا منافعش ادعای مالکیت کند، مأمور اجرا به آن مال کاری ندارد و متعهدله میتواند به دادگاه مراجعه کند.
حالت دوم مربوط به مال غیرمنقول ثبتشده (مثل ملک ثبتشده) است. اگر کسی که ملک را در تصرف دارد، دربارهٔ منافع آن به استناد حکم دادگاه یا سند رسمی صادرشده از مالک ادعای حق کند و تاریخ آن سند یا حکم مقدم بر سند متعهدله باشد، ملک با رعایت همان حقوق و تصرفات مستند به حکم یا سند رسمی به متعهدله تحویل داده میشود. اگر متعهدله به این موضوع اعتراض داشته باشد، میتواند به دادگاه مراجعه کند.
نکته: این متن شامل تبصره نیست و ماده به «حکم دادگاه» و «سند رسمی» و «دادگاه» ارجاع داده، ولی دربارهٔ جزئیات و شرایط آنها چیزی نگفته است.