این ماده یک محدودیت ساده را بیان میکند: اگر مالی که در جریان اجرا قرار دارد به راحتی قابل فروش باشد، نمیتوان آن را با مال دیگری جایگزین (تبدیل) کرد.
تنها راه جایگزینی چنین مالی، رضایت «ذینفع» است؛ یعنی کسی که این کار به نفع او است. متن ماده مشخص نمیکند ذینفع دقیقاً چه کسی است و شکل یا شیوهٔ گرفتن رضایت او را هم توضیح نمیدهد.
همچنین این ماده فقط دربارهٔ حالتی حرف میزند که مال «به آسانی قابل فروش» باشد؛ دربارهٔ حالتی که مال به آسانی فروش نمیرود چیزی نگفته است.