این ماده دربارهٔ ضامنی است که در جریان اجرای قانونی بدهی، بدهی مدیون اصلی (مضمون عنه) را پرداخته است. طبق این متن، چنین ضامنی میتواند بر پایهٔ سند ضمان که در پرونده اجرایی وجود دارد، اجرائیه را تعقیب کند، اما فقط به شرطی که حق مراجعهٔ او به مدیون اصلی در همان سند ضمان نوشته شده باشد.
این ماده به ماده ۷۰۹ قانون مدنی ارجاع داده است، ولی محتوای آن ماده در این متن نیامده است. همچنین متن توضیح نمیدهد که اگر حق مراجعه در سند ضمان ذکر نشده باشد، چه اثری دارد؛ فقط امکان تعقیب اجرائیه را به ذکر این حق در سند مشروط کرده است.