این ماده درباره اسناد رسمیِ وثیقه (سندی که مالی بهعنوان تضمین بدهی داده شده) است که قابل اجرا هستند. در این اسناد، «حق استرداد» یعنی حق بازپس گرفتن مال وثیقهگذاشتهشده، و صاحب این حق میتواند بدهکار اصلی باشد یا کسی که آن حق به او منتقل شده است.
طبق این ماده، اگر دارنده حق استرداد بخواهد این حق خود را به شخص دیگری واگذار کند، باید رضایت بستانکار (طلبکار) را جلب کند، حق بستانکار را در آن قید کند و تاریخ پایان مدت سند را هم ذکر کند. اگر واگذاری با این شرایط انجام شود، اجرائیه (برگه رسمی برای اجرای اجباری سند) باید به نام آخرین منتقلالیه — یعنی آخرین کسی که حق استرداد به او واگذار شده — صادر شود و اجرا علیه همان شخص پیگیری گردد.
این ماده توضیح نمیدهد که اگر این شرایط رعایت نشود چه اتفاقی میافتد، و درباره وضعیت اعتبار خود سند یا مدتهای دیگر هم چیزی نمیگوید.