این ماده فقط یک فهرست تعریف است؛ یعنی واژههایی که در ادامهٔ این آییننامه به کار میرود، در همینجا معنا شدهاند تا خواننده بداند هر اصطلاح به چه چیزی اشاره دارد. مثلاً «سند لازمالاجرا» سندی رسمی یا عادی است که بدون نیاز به حکم دادگاه میتوان برای آن اجرائیه صادر کرد، مانند سند رسمی طلب و چک؛ و «بازداشت» یعنی توقیف اموال برای اجرای مفاد سند.
در بخشهای دیگر این ماده چند دسته تعریف آمده است: تعریفهای مربوط به نوع سند و وثیقه (سند ذمه، سند وثیقه، حق استرداد، اعراض از رهن، فک رهن، فسخ سند)، تعریفهای مربوط به جریان اجرا (دستور اجرا، سند انتقال اجرائی، بازداشت، حافظ، صورتجلسه، مزایده، نیابت اجرائی، ممنوعالخروج، حقالاجرا، حقالحفاظه، قبض اقساطی)، تعریفهای مربوط به اشخاص و مراجع (کارشناس رسمی، خبره، هیأت نظارت، شورای عالی ثبت) و چند اصطلاح دیگر مانند مازاد، اعتراض شخص ثالث و حق سکنی.
این متن فقط معناها را بیان میکند و دربارهٔ درستی، اعتبار یا جزئیات اجرایی هیچکدام از این مفاهیم حرفی نمیزند؛ همچنین بعضی تعریفها خودشان به قوانین دیگر اشاره میکنند (مثل اشاره به قانون ثبت اسناد و املاک) اما محتوای آن قوانین در این متن نیامده است.